Zelfzorg: zo belangrijk en soms zo uitdagend. Ik weet hoe belangrijk het is, maar deed er lang over om te besluiten mijn activiteiten voor de rest van 2026 te annuleren. Een hersenschudding als onverwachte les.

Half juli maakte ik een ongelukkige val en klapte met mijn hoofd op de grond. Nu – ruim vijf weken later – voelt mijn bovenlichaam als beton, klopt mijn linkerarm, lijkt het littekenweefsel in mijn gehechte onderlip iets te slinken, smeer ik nog heel voorzichtig mijn crèmepjes over mijn rechter jukbeen, stel ik het maken van een afspraak met de tandarts voor de reparatie van mijn voortanden nog steeds uit en kloppen mijn hersenen na het typen van deze lange zin.

{voorzichtige bewegingen met mijn hoofd, glaasje water, de tuin in starten}

Sinds ik de liefdevolle kracht van mindfulness heb leren kennen, probeer ik meer balans in mijn altijd drukke leven te brengen. Te schakelen van doen naar zijn. Dat lukt. Maar niet altijd. Ik ben mij ook gaan verdiepen in zelfzorg. Ik dacht altijd dat ik goed voor mijzelf zorgde: de juiste verzorgingsproducten, op tijd naar de kapper, sociale contacten, rust vinden op de bank.

Maar door bewuster door het leven te gaan, trager ook, voel ik veel beter waar ik echt behoefte aan heb, wat mijn lichaam nodig heeft. En dat is heel vaak gewoon rust. Ik check nu regelmatig in bij mijzelf: hoe zit ik erbij, hoe voelt mijn lijf. In drukke tijden activeer ik de mindfulness-bel van de Plum Village-app. Ik weet dat ik zo door kan gaan in zo’n periode dat het inchecken erbij kan inschieten. Frequent brengt de bel mij naar het hier en nu en neem ik even de tijd om te voelen.

{zo ook nu: even opstaan, kopje koffie, paar walnoten, rondje tuin}

Ja, ik smeer nog steeds graag met fijne crèmes. Maar ik voel nu aan wat voor soort rust mijn lichaam en ik behoefte hebben. Of ik beter kan gaan wandelen dan even kan gaan liggen. Of ik mij kan opladen door stilte te creëren. Even te mijmeren of juist wat ademhalingsoefeningen doen. Ik weet ondertussen wat ik kan doen om rust te pakken tussen het werk door: zijnsmomenten van een paar minuten tot een half uur. En waar ik van geniet en bij kom als ik langer de tijd heb.

Maar toch.

Mijn lichaam vraagt nu meer van mij. Totale overgave eigenlijk. En dat vind ik dan toch best lastig. De eerste weken na de val gingen voorbij in een soort roes van rust. Slapen wisselde ik af met yoga nidra’s en geleide meditaties – allemaal liggend op de bank of bed. Tussen de ongemakken van dit moment ontstaat langzamerhand wat meer ruimte. En precies dat zorgt voor uitdagingen. Al meermalen gebruikte ik de ruimte om iets te doen. En ging ik door totdat mijn lichaam het kaarsje uitblies. Niet handig want zo laadt mijn batterij niet op.

{deel 2 volgt later, nu eerst naar de fysio}