Het zeepaardje op haar linkerschouder staat symbool voor verwondering, voor het gevoel dat wonderen bestaan én dat experimenteren altijd belangrijk blijft. Ilonka (63) liet haar zeepaardje in 1997 tatoeëren, het idee erachter vormt nog steeds de rode draad in haar leven.
,,Het moment waarop ik me realiseerde dat ik een tatoeage van een zeepaardje wilde laten zetten, was vlak nadat ik een auto-ongeluk had gehad. Ik kwam daardoor thuis te zitten, had een whiplash omdat ik van achteren was aangereden”, vertelt Ilonka de Ridder uit Den Bosch.
,,Het was in die periode dat ik even tot stilstand kwam, letterlijk en figuurlijk, en nadacht over hoe ik verder met mijn leven wilde. Toen kwam het idee van het zeepaardje weer naar boven.” Daarnaast was ze geïnspireerd geraakt door een vriend van haar die veel tattoos met een verhaal had. Dat vond ze mooi. ,,Het werd me ineens heel duidelijk: ‘Die tatoeage moest er komen’.”
,,Alleen ik raakte in 1996 zwanger van mijn tweede kindje, dus wilde toen geen inkt in mijn lijf. Daar heb ik bewust nog een jaar mee gewacht. Het zeepaardje stond voor mij symbool voor een soort wonder of sprookje. Ik was ongeveer vijf jaar toen ik voor het eerst een zeepaardje zag in de dierentuin. Ik had er wel over gelezen, want ik las veel.”
,,In mijn beleving bestonden die dieren helemaal niet, dus ik vond het zo bijzonder dat ik ze in het echt zag. Die verwondering die ik toen voelde, daar staat mijn tattoo voor. De glans van mijn leven; dat was zo voor mij.”
,,Ik kom best uit uitdagende thuissituatie en met terugwerkende kracht denk ik dat die verwondering mij daar doorheen heeft geholpen. Mezelf blijven ontwikkelen, experimenteren en verbazen; dat is een rode draad in mijn leven gebleven.”
In 1997 liet Ilonka haar tatoeage zetten, bij haar thuis. ,,Ik had een enorme vrijheidsdrang en wilde die tattoo heel graag, maar vond het ook een beetje eng. Had best wat vooroordelen over tattooshops toen, wist niet waar ik dan terecht zou komen. Dat was een andere tijd dan nu.”
,,Het leek me dus het makkelijkst als de tatoeëerder bij mij thuis kon komen. Ik had wat gezocht, ik denk zelfs nog in de Gouden Gids, naar een tatoeëerder aan huis. Daar kwam Tattoo Bob uit Rotterdam. Hij kwam naar mij toe, ik woonde toentertijd in Amstelveen. Gewoon aan de eettafel, heeft hij die tatoeage bij me gezet.
Hij had een heel boek mee met voorbeelden van afbeeldingen van zeepaardjes en ik koos er een uit die me aansprak. Ik vond het superspannend, maar ook wel heel gaaf. ‘Ik doe dit gewoon, dit is iets dat ik al zo lang wil’, dacht ik. Ik had nagedacht over de plek waar de tattoo moest komen, want ik wilde niet dat ‘ie na een aantal jaren zou uitlubberen.”
,,Voor de mensen in mijn omgeving was het toen best een shock. Het was sowieso nog niet heel gebruikelijk om een tattoo te hebben. Daarnaast zeiden er veel: ‘Jij, een tatoeage?’. Ik heb het ook pas een hele tijd later aan mijn ouders verteld”, lacht ze. ,,Ik heb er trouwens nooit spijt van gehad.”
Het blijft niet bij het zeepaardje voor Ilonka, want er staat een nieuwe tattoo op de planning. ,,Ik wil er nog wel één, ben de laatste vijf jaar veel bewuster gaan leven., sta veel vaker stil. Vertragen en niet meer altijd aanstaan, dat is echt veranderd. Daarom heb ik het plan om een ‘triskel’, een symbool voor de balans tussen denken, voelen en doen, te laten zetten. Ergens staat die ook voor verwondering, maar dan naar binnen gekeerd. Het lijkt me heel mooi om dat symbool op mijn lichaam te hebben.”
